اما اسماء بنت عميس بدان جهت گواهيش مورد قبول واقع نگرديد كه همسر جعفر ابن ابي طالب بوده و بنفع بنى هاشم شهادت مىدهد و ام ايمن نيز گواهيش پذيرفته نشد به اين جهت كه زنى است غير عرب و نمىتواند مطالب را روشن بيان كند . اما بايد پرسيد آيا فاطمه ، على ، حسن و حسين ( ع ) كه بر اساس آيه 33 سورهء احزاب و رواياتى كه در شأن نزول آن رسيده ، كه از هر گناه و آلودگى پاكند ، سخنشان مورد قبول نيست ؟ آيه سوره احزاب مىفرمايد : « إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً » : خداوند اراده كرده كه شما اهل بيت را از هر گونه پليدى پاك گرداند حال چگونه سخنان آنها براى ابو بكر باور نكردنى است ؟ مطلبى است كه با ملاحظه آنچه ابن ابى الحديد از « على بن فارقى » نقل كرده مىتوان فهميد به اين جريان در ذيل اشاره خواهيم كرد : اما اين كه اسماء بنت عميس همسر جعفر بوده و به بنى هاشم علاقه دارد لذا شهادتش پذيرفته نيست ، مطلب عجيبى است و جواب آن روشن است زيرا در قضاوت ، اين شرط نشده كه دشمن انسان شهادت دهد ، بلكه شرط شاهد عدالت است علاوه مگر پيامبر گواهى نداده كه « اسماء اهل بهشت است ؟ » آيا اين فرمودهء پيامبر در باره اسماء براى عدالت اين بانوى پاك كافى نيست ؟ اما اين كه ام ايمن عجمى است آيا شرط قبول شهادت عرب بودن است ؟ و يا فصاحت و بلاغت ؟ يا جملاتى كه برساند گفته فلانى درست است ؟ ! آيا ام ايمن كه از زمان كودكى پيامبر در خانه آنها بوده و در ميان مردم حجاز زندگى مىكرده و حدود بيش از 60 سال از عمرش در ميان مردم حجاز مىگذرد هنوز نمىتوانسته به زبان عرب حرف بزند ؟